Monday Live Jazz Session

Czuję się nieswojo, bo biegania dziś nie było. Nie żebym nie chciała. Ale wszystkie poradniki mówią, że odpocznek jest równie ważny jak terning i zalecają dzień przerwy po dłuższym dystansie, żeby dać organizamowi odpocząć i zregenerować ewentualne mikrouszkodzenia. I że nawet jak się chce, to nie wolno się przemęczać, bo to wcale na dobre nie wyjdzie na dłuższą metę, tylko raczej przyzwyczai do wzmożonego wysiłku krótkotrwałego i treningu siłowego, a nie o to chodzi (no w maratonie chodzi właśnie o coś wręcz przeciwnego).

Ech, dziś był mój przedostatni wieczór w Blågårds Apotek. Za tydzień ten ostatni i potem koniec. Strasznie będę tęsknić za tym miejscem. Przytulna knajpka, dzięki której polubiłam poniedziałki: dobre piwo, świetna muzyka, fajni ludzie:

• Pan Rysownik, który co tydzień szkicuje muzyków białymi flamastrami (zdarza mu się też używać kolorowych, ale rzadziej) na czarnym papierze; który dziwnym zbiegiem okoliczności często siada ze mną przy jednym stoliku, więc mogę go do woli obserwować przy pracy.
• Paul, mój nauczyciel angielskiego, który czasem przysiada się do swoich studentów i wciąga w dyskusje. To on właśnie polecił nam ten lokal.
• Muzycy. Saksofonista, zawsze ten sam, zawsze przewodniczacy reszcie. Basiści, pianiści, gitarzyści, perkusiści - zmieniający się kilka razy w ciągu jednego wieczoru, ale na dłuższą metę także ci sami, rozpoznawalni.
• Klienci. Ci stali, których już pozanję i którzy poznają mnie. I ci nowi, zdziwieni i pytający, czy na jazz session można się tu załapać codziennie.

Razem ze Smokiem Wawelskim będziemy tęsknić: