Back to CPH

Podróż wieloetapowa, ale mimo to o wiele przyjemniejsza niż ta ostatnia do Polski. Nigdy więcej Eurolines! Jeśli już muszę jechać a nie lecieć, to tylko z Sindbadem.

Oświęcim -> Gliwice

Na bilecie miałam napisane Przystanek MZK ul. Konarskiego, więc tam sobie grzecznie czekałam, wypatrując po ciemku dużego autokaru nadjeżdżającego z kierunku Krakowa. I się nie doczekałam. Przyjechał mały bus, z zupełnie innej strony i podjechał na praking za przystankiem. Pan kierowca na szczęście wypatrzył mnie na tym przystanku, grzecznie zapytał, czy przypadkiem nie wybieram się do Danii i zapakował do busa.

Gliwice -> Hamburg

Przesiadka na autokar. I już spóźnienie, bo się autobusy z całej Polski zjeżdżały i zjeżdżały (zbierają ludzi z całej Polski, a w miastach najbardziej wysuniętych na zachód rozsadzają; sprytne, bo w ten sposób ja mogłam jechać do Kopenhagi prosto z Oświęcimia). A że pogoda paskudna, a do tego piątek wieczór, więc normalne, że były korki.

Ucieszyłam się strasznie, kiedy nie zobaczyłam na pokładzie żadnych ekranów. O razu pojawiła się radosna myśl: Żadnych głupich amerykańskich komedii! Dlatego zdziwiłam się mocno, kiedy w pewnym momencie z sufitu wysunęły się dwa monitorki... Niestety zamiast głupiej amerykańskiej komedii była głupia polska komedia...

Gdzieś w Opolu albo we Wrocławiu pani pilot posadziła koło mnie matkę z dwójką dzieci, więc od razu zaczęłam kląć w myślach. Zupełnie niepotrzbne, jak się okazało, bo chłopiec siedzący koło mnie grzecznie oglądał film, a potem przespał większość nocy; do tego dzieci mają tę zaletę, że są szczupłe, więc mieliśmy sporo miejsca dla siebie :P

W Berlinie byliśmy do tyłu już prawie dwie godziny.

Hamburg -> Neumünster

Kolejna przesiadka. Opóźnienia nie nadrobiliśmy, ale autokar grzecznie na nas poczekał.

Neumünster -> Kopenhaga

Żeby nie trzymać innych pasażerów, to grupkę do Kopenhagi - w tym mnie, oczywiście - znowu wsadzono w busa, jakąś godzinę za Hamburgiem. Mojego bagażu już niestety nie, bo sympatyczny pan kierowca z poprzedniego kursu ubzdurał sobie, że ja jadę do Århus; w związku z czym moja torba wylądowała nie w tym luku, co trzeba i miała szanse pozwiedzać Danię beze mnie. Na szczęście się upomniałam.
Kolejny sympatyczny kierowca zagadywał nas przez pół drogi, a przez drugie pół współpasażer, emerytowany nauczyciel. Nawet miło się słuchało, zwłaszcza że na zewnątrz szalała zamieć, a oni nie wymagali włączenia się do dyskusji, więc mogłam sobie spokojnie słuchać z boku, tak jak lubię najbardziej. Ponoć w północnych Niemczech radzili zrobić zapasy jedzenia i świec i nie wychodzić z domu przez weekend, jeśli tylko nie będzie to absolutnie konieczne - tak złe były prognozy.

Pierwszy raz udało mi się trafić na prom na Bałtyku za dnia - do tej pory zawsze przytrafiał się nocny rejs. Ale Bałtyk oglądałam tylko przez szybę, bo tak wiało, że absolutnie nikt nie miał ochoty wychodzić na pokład. Zwłaszcza, że i tak wszyscy chodzili jak pijani, bo tak huśtało :)

(Za jakość zdjęć przepraszam, ale wykonane telefonem, więc i tak do mojej definicji zdjęć się nie kwalifikują.)

Dania za to przywitała mnie pięknym słoneczkiem. Żadnych zamieci śnieżnych, chociaż śnieg leży i mróz jest. W ogóle to klimat duński wybitnie mi służy, bo ledwo zeszłam z promu, gardło przestało mnie boleć a katar zniknął.

W Kopenhadze nawet jeziorka zamarzły i ludzie chodzą przez nie na przełaj; i jakiś kite-surfing (tak się to chyba nazywa...?) na lodzie się tu wyprawia w środku miasta. Szaleństwo. Więc jak pójdę biegać, to się przynajmniej nie będę bała, że mnie zwieje do wody, tylko co najwyżej się poślizgam!