Karo Movie: Camelot, czyli dlaczego Thomas Mallory musi się w grobie przewracać.

Merlin, anonimowy czarodziej z uzależnieniem od magii, oraz Morgana i jej niemoralne dylematy moralne - te dwa nikłe światełka w zatrważającej ciemności bezładu i tragicznego nieporozumienia, jakim jest "Camelot", sprawiają, że jednak, po naprawdę ciężkiej walce z samym sobą, da się obejrzeć więcej niż pół odcinka. Miałam nadzieję, że nowa adaptacja legend arturiańskich będzie przyjemnym przerywnikiem i wypełni czas w oczekiwaniu na rozpoczącie kolejnego sezonu serialowego na jesieni. Myliłam się.

Jeśli ktoś nie zaczął, to szczerze odradzam - ten serial to jakaś wielka pomyłka, począwszy od obsady, poprzez stronę techniczną, na scenariuszu skończywszy. Ogląda się to jak "Modę na sukces" skrzyżowaną z jakimś serialem o amerykańskich nastolatkach i przebraną w ładniejsze(?) kostiumy. Aktorzy też prezentują się jak żywcem wyjęci ze współczesnej amerykańskiej produkcji, a dialogi brzmią jak wycięte z taniego melodramatu (z dodatkiem "my lady" po co drugim zdaniu, dla urozmaicenia); w rezultacie bohaterowie mówią i zachowują się jak ładnie ubrane lalki, wręcz rażą sztucznością.
Takie pojęcie jak historyczne realia chyba nie obiło się twórcom o uszy. Zresztą, pal licho realia, ale jakaś minimalna dawka historycznej przyzwoitości byłaby wskazana, tak dla zachowania pozorów, bo chwilowo wychodzi na to, że Artur jeszcze jako nastolatek nie tylko wynalazł demokrację i niezawisłe sądy, ale w ogóle wyprowadził świat ze średniowiecza wprost w epokę oświecenia zarówno moralnego jak i technologicznego. Jedyny plus tej postaci jest taki, że nie [przez cały czas] jest do końca święty.
Ale wracając do narzekania: sceny zbiorowe ze zbiorowością niewiele mają wspólnego. Każdy zamek ma jedną sypialnię, jedną wspólną komnatę i jeden korytarz, gdzie też rozgrywa się całą akcja. Efektów specjalnych, na całe szczęście, nie ma za wiele, bo także nie grzeszą jakością.
Wizualnie film jest ciasny i surowy, ogląda się to trochę jak Teatr Telewizji - z całym szacunkiem, który żywię dla TT, ale oszczędna scenografia i niepodkręcone zdjęcia to nie jest dobry wybór dla filmowego dramatu fantastyczno-historycznego, nawet w formie serialu; ten konkretny mankament ma podobno coś wspólnego z nieplanowanym obcięciem budżetu już na etapie produkcji: serial był kręcony techniką filmową (cokolwiek to znaczy), ale później, w czasie postprodukcji zaoszczędzono na jakichś końcowych zabiegach technicznych i przez to całość wygląda, jak wygląda.
Ale chyba najgorsze ze wszystkiego jest to, że w "Camelocie" nie ma ani krzty subtelności - wszystko jest łopatologicznie wyłożone głupiemu widzowi, kawa na ławę, bo sam by się mógł przypadkiem nie zorientować. W mojej opinii najbardziej traci na tym sam Merlin. Chociaż jego postać jest dobrze pomyślana, inna od tradycyjnego wyobrażenia, całkiem ciekawa i oryginalna, to Joseph Fiennes po prostu nie ma szansy się wykazać: każdy, kto się koło niego znajdzie, wie lepiej, co biednemu magowi dolega i nie omieszka zrobić mu na głos krótkiej psychanalizy, żeby uświadomić zarówno samego czarodzieja jak i nierozgarniętego widza. Morgana pozostaje ciut bardziej tajemnicza, ale z kolei wszystkie jej intrygi są przedstawione czarno na białym, przez co fabuła ani trochę nie trzyma w napięciu, nie zaskakuje, jest do bólu przewidywalna. Zero finezji - i to najbardziej boli, biorąc pod uwagę tak wspaniały (czyt. wspaniale zmarnowany) materiał.

A wszystko to razi tym bardziej, że równolegle idzie Gra o tron, która - zakładając, że zamiast mitom i legendom pozostaje wierna prozie George'a R.R. Martina - dosłownie w każdym punkcie bije Camelot na łeb, na szyję.