Do kina na film

[Spojlerów brak]

Nie wiem, z jakiej okazji, ale tu u mnie już od dziś, a nie dopiero od piątku grają nowych Pratów z Karaibów: Na nieznanych wodach. W każdym bądź razie skorzystałam i poszłam obejrzeć. Był też inny powód, dla którego chciałam iść do kina na ten właśnie film: grają go w Tuschinskim, w dodatku w dużej sali. I tutaj też się okazuje, jak dobrze mieć wreszcie sąsiadkę Holenderkę, bo to właśnie od niej dowiedziałam się, że to kino to coś specjalnego, a nie kolejny multipleks jakich wiele. Teraz jeśli chcę zobaczyć film, to w pierwszej kolejności sprawdzam, czy grają go właśnie w tym konkretnym kinie.

Tuschinski (to od Abraham Icek Tuschinski - Żyd, polskiego pochodzenia, założyciel pierwszych kin w Rotterdamie i kolejnych Amsterdamie, w tym właśnie otwartego w 1921 Theater Tuschinski) robi niesamowite wrażenie. Żadna ze mnie znawczyni architektury, ale piewsze moje skojarzenie to secesja i chyba nawet trafione, bo styl tego budynku określany jest jako kombinacja Art Nouveau, Art Deco i Amsterdam School. Tuschinski musiał być wizjonerem, bo na jego zamówienie zaprojektowano budynek, który pod względem wystroju, dekoracji i atmosfery robi wrażenie teatru z początków ubiegłego wieku (na przełomie wieków został odrestaurowany i przywrócony do pierwotnego stylu po wcześniejszych zmianach), ale pod względem topologii przypomina jak najbardziej współczesny kinopleks. W środku dosłownie można się zgubić, ale i zatracić w podziwie. Słów mi brak, żeby opisać - a prawdopodobnie także odpowiedniej wiedzy i znajomości pojęć z zakresu architektury i sztuki, bo same wrażenia wizualne nie oddadzą tej atmosfery. Nawet łazienka miała w sobie nutę dekadencji.
Główna sala, zwana dużą, nie jest może jakaś specjalnie wielka - wcale też nie jest mała, po prostu na pierwszy rzut oka nie wydaje się ogromna. Za to wystrojem przypomina bardziej teatr lub operę, a ponadto oprócz tradycyjnych rzędów foteli są też loże wokół, a nad nimi jeszcze dwa piętra balkonów. Oglądanie filmu w takiej atmosferze to jest naprawdę atrakcja sama w sobie.

A co do samych Pratów... Na nieznanych wodach nie jest nudne, jak Skrzynia umarlaka. Nie jest też tak napuszone i napompowane efektami jak Na krańcu świata. Mniej efektów, więcej charakterów. Może nawet za dużo... Postaci drugoplanowe są dobre, ale jest ich sporo, przez co robi się trochę tłoczno i trochę mało miejsca dla kapitana Jacka Sparrowa. Niby jest wątek przewodni, czyli owa fontanna młodości, za którą wszyscy się uganiają, ale jakoś tak rozproszony przez prywatne motywy bohaterów.
Jest kilka scen godnych zapamiętania. Sporo ekwilibrystycznych pojedynków, mniejszych i większych, w tym także pojedynki charakterów. Znalazł się nawet, o nieba, wątek religijny (ktoś musiał zastąpić porządnego Willa Turnera, a bardziej porządny od niego mógł być przecież tylko ksiądz), ale ten akurat nie bardzo się udał i wyszedł raczej sztucznie. Jest mniej żartów, przynajmniej tych sytuacyjnych, ale te, które są, są bardziej subtelne. Fabularnie jest to jak gdyby restart serii - akcja nie jest związana z poprzednimi częściami - i logicznie historia wydaje się spójna, chociaż niestety przewidywalna.
Muzycznie Piraci... to powtórzone dobrze znane motywy z całej serii, ale wzbogacone o brzmienia hiszpańskiej gitary np. The Pirate That Should Not Be albo Angry And Dead Again; ale najbardziej podoba mi się zupełnie nowa nuta, czyli tango Angelica. Takie urozmaicenie dobrze odświeżyło skomponowaną przez Hansa Zimmera muzykę.
3D jest według mnie bardzo dobre tzn. nienachalne, skromne. Wykorzystanie tej techniki sprawiło, że ciasne kabiny statku stały się jednocześnie jeszcze ciaśniejsze i zarazem nieco bardziej przestronne; królewskie apartamenty w Londynie nabrały wyrazu; dżungle i wszelkie krajobrazy są nieco bardziej żywe. A wszystko to z umiarem, nie na siłę. Żadne motylki nie wylatują non stop z ekranu, irytując i przyprawiając o ból głowy. W zasadzie można zapomnieć, że ogląda się film w trójwymiarze - ale zapomnieć w dobrym sensie, tzn. wrażenie głębi pozostaje, znika natomiast to drażniące uczucie, że coś jest inaczej niż zwykle. I właśnie dzięki temu, że wrażenie jest stonowane, tym lepszy i bardziej zaskakujący efekt wywołuje, dając o sobie znać w najmniej oczekiwanych momentach, kiedy widz pozwoli się zaskoczyć.
Wizualnie film jest ładny, chociaż trochę ciemny - rozumiem, pod pokładem statku nie ma słońca, ale można by to zrównoważyć i kilka innych scen nakręcić przy świetle dziennym. Może to wina obciętego budżetu? Ale nawet jeśli, to i tak ogólnie wyszło na plus: zamiast rozbuchanych efektów, sceny bardziej kameralne.
Oglądanie tego w oryginale wymagało sporo wysiłku - mieszanka akcentów jest powalająca: brytyjskie, karaibskie, hiszpańskie i jakie tam jeszcze można wymyślić, a na dodatek wszystkie z domieszką pirackiego. Arrr!
Podsumowując: nie jest źle. Rewelacyjnie może też nie jest, bo film w zasadzie niczym nie zaskakuje. Ale jednak źródełko młodości zrobiło swoje i obnażyło prawdziwe charaktery, dostarczając przy tym sporo przygód i atrakcji.
Aha! Nie należy wychodzić w czasie napisów, bo tak jak w Na krańcu świata na końcu chowa się jeszcze jedna malutka, któciutka, ale warta uwagi scena.